jæja, nokkrir jálkar sem enn eru að:

——————-

Biðin eftir nýrri Tortoise plötu hefur verið nær óbærileg undanfarin ár en sem betur fer styttist hún nú óðum. Nú eru liðin 5 ár frá seinustu breiðskífu og á árinu 2007 var orðrómur um næstu plötu kominn á kreik en eitthvað hefur lokahönd sveitarmeðlima staðið á sér. Fyrir stuttu var svo loks tilkynnt um útgáfudags gripsins sem hlotið hefur nafnið Beacons Of Ancestorship og er væntanleg undir lok júnímánaðar. Sem fyrr má búast við frumlegri blöndu ólíkra tónlistastíla en Tortoise menn hafa iðuleg blandað saman rokkmúsík, elektróník, jazzi og hreinilega hverju sem er á skemmtilegan hátt. Hinn umdeildi stimpill “post-rock” sást einmitt fyrst á prenti í umfjöllun um fyrstu breiðskífu sveitarinnar árið 1994 – þó svo að hann hafi fyrir löngu síðan farið að merkja eitthvað allt annað og einhæfara en tónlist Tortoise.

Fyrstu hljóðdæmin af væntanlegri skífu er nú mætt á vefinn og má heyra einhverjar nýjar áherslur þó að hinn einkennandi stíll Tortoise sé á sínum stað:

[mp3] Tortoise – High Class Slim Came Floatin’ In

[mp3] Tortoise – Prepare Your Coffin

——————-

Margir þeirra sem fylgst hafa með Beck frá því í árdaga hugsa hlýlega til plötunnar One Foot In The Grave, sem var ein af þeim fjölmörgu plötum sem kappinn sendi frá sér árið 1994, en platan lítur nú aftur dagsins ljós í endurbættri og aukinni útgáfu. Beck var í miklu stuði á þessum tíma og sló í gegn með hittaranum “Loser” af Mellow Gold en var á sama tíma að gefa út eitt og annað efni hjá litlum óháðum útgáfufyrirtækjum. Það var eðalútgáfan K Records sem gaf út One Foot In The Grave á sínum tíma en eigandi útgáfunnar Calvin Johnson (úr Beat Happening, The Halo Benders, Dub Narcotic Sound System) tekur einmitt nokkur lög á plötunni með Beck.

[mp3] Beck – I Get Lonesome (ásamt Calvin Johnson)

Á One Foot In The Grave hvílir Beck trommuheila og hljóðgervla en á plötunni má heyra glöggt áhrif bandarískrar þjóðlagahefðar á tónlist hans. Eins og áður segir var platan að koma út aftur og fylgja 16 aukalög með sem allflest hafa aldrei heyrst áður. Skífan er því orðin 32 laga og nauðsynlegur gripur í safn Beck aðdáenda – hvort sem þeir vilja endurnýja kynnin af plötunni eða koma ferskir að. Fræðast má meira um útgáfuna og panta sér heljarmikla viðhafnarútgáfu með ýmsu stöffi á beck.com.

[mp3] Beck – Teenage Wastebasket (áður óútgefið)

—————–

Jaðarrokksveitin Dinosaur Jr. sneri aftur fyrir nokkrum árum öllum að óvörum og gáfu í kjölfarið út plötuna Beware árið 2007. Nú er önnur plata, Farm, væntanleg og kemur út þann 23. júní næstkomandi. Fyrsta hljóðdæmi skífunnar er komið á netið og ætti að gleðja gamlar gítarsálir.

[mp3] Dinosaur Jr. – I Want You to Know

Endurkoma sveitarinnar vakti ekki síst athygli fyrir þá staðreynd að hið síð- og gráhærða gítargoð J. Mascis virtist vera búinn að taka erkióvin sinn, Lou Barlow bassaleikara, í sátt en Mascis hafði sparkað honum árið 1989 stuttu eftir að sveitin sló í gegn. Barlow sat ekki óðum höndum og sveitir hans Sebadoh og Folk Implosion eru með eftirminnilegri jaðarsveitum 10. áratugarins. Einn helsti smellur Dinosaur Jr. í árdaga var lagið “Freak Scene” af plötunni Bug (1988) sem lengi vel var nokkurs konar þjóðsöngur jaðarrokkara um allan heim. Sveitin var áberandi fram undir miðjan 10. áratuginn og meðal stærstu smella sveitanna var lagið “Feel The Pain” af Without a Sound (1994) sem nú hefur gengið í endurnýjun lífdaga í tölvuleikjunum Guitar Hero World Tour og Rock Band 2.

[mp3] Dinosaur Jr. – Freak Scene

[mp3] Dinosaur Jr. – Feel the Pain

——————

Það eru efalaust fjölmargir sem enn muna eftir skosku sveitinni Arab Strap sem lagði upp laupana fyrir nokkrum árum en meðlimir hennar, Malcolm Middleton og Aidan Moffat, hafa þó verið iðnir við útgáfu síðan hvor í sínu lagi. Sveitin blandaði saman raftónlist, folk-músík og indí-rokki á skemmtilegan og frumlegan hátt þó helsta einkenni hennar hafi þó verið hinn skoski hreimur meðlima. Arab Strap var í miðri músíkkreðsunni í Skotlandi og sýslaði m.a. með Mogwai og Belle & Sebastian, en sú síðarnefnda nefndi einmitt eina plötu sína í höfuðið á bandinu.

Nú er væntanleg fimmta sólóskífa Malcolm Middleton sem heita mun Waxing Gibbous og rétt í þessu voru netverjar að heyra forsmekkinn af skífunni, “Carry Me”, og virðist hann enn eiga nóg inni…

[mp3] Malcolm Middleton – Carry Me

Annars þá gaf hinn Arab Strap liðinn út plötu fyrr á þessu ári undir nafninu Aidan Moffat and the Best-Ofs og hét sá gripur How to Get to Heaven From Scotland. Við skulum rifja upp eitt lag af þeirri plötu:

[mp3] Aidan Moffat and the Best-Ofs – Atheist’s Lament

Já látum vaða… hendum með gömlu Arab Strap myndabandi með til upprifjunar…

————————

Hann Will Oldam, eða Bonnie ‘Prince’ Billy eins og flestir kannast kannski betur við hann, virðist varla gera annað en að taka upp tónlist og gefa út. Í síðasta mánuði gaf hann út plötuna Beware, EP-ið Chijimi fylgdi í kjölfarið og nú nýlega gaf hann út split-7″ með Young Widows. Áhugaverðasta útgáfan hans nú nýlega er þó látlaus EP-plata sem hann gaf út ásamt söngkonunni Cheyenne Mize úr sveitinni Arnett Hollow og heitir gripurinn heitir Among The Gold. Á skífunni syngja þau Mize og Oldham gömul bandarísk þjóðlög frá árunum 1873-1915 og setja sitt mark á. Það kemur varla á óvart að útkoman er nokkuð hugljúf áheyrnar…

[mp3] Cheyenne Mize & Bonnie ‘Prince’ Billy – Let Me Call You Sweetheart

svei mér, nokkrar færslur frá Rjómanum og svo skrifaði ég líka dóm um nýju Skáta 7″-una Goth báðum megin

———-

Ég verð alltaf spenntur þegar tónlistarmenn úr mismunandi hljómsveitum taka sig saman og búa til músík saman. Nú hafa Rostam Batmanglij, hljómborðsleikari Vampire Weekend, og Wes Miles, söngvari og hljómborðsleikari Ra Ra Riot, verið að dunda sér og kalla þeir samstarfið Discovery. Tónlistin er hljóðgervladrifin og grípandi poppmúsík og af þeim tóndæmum sem heyrst hafa hljómar hún bara nokkuð vel, sérstaklega lagið “Osaka Loop Line” sem farið er að hljóma nokkuð títt í eyrum þess sem hér skrifar. Nú er bara að vona að strákarnir leggi í plötu milli anna hjá sveitunum þeirra, en sögusagnir herma að slíkt gæti jafnvel gerst á þessu ári.

[mp3]Discovery – Osaka Loop Line

[mp3]Discovery – Orange Shirt

Annars þá munu Vampire Weekend vera á fullu að semja og taka upp plötu númer tvö og Ra Ra Riot eru enn að fylgja eftir frumburði sínum sem kom út síðasta sumar, en Íslendingar ættu nú að kunna ágætis deili á þessum sveitum því þær hafa báðar spilað á Iceland Airwaves hátíðinni.

——————-

Á næstu vikum er væntanleg safnplatan Not Given Lightly frá þýsku raf- og indíútgáfunni Morr Music. Skífan er tvöföld og er fyrri diskurinn tileinkaður Ný-sjálenskri jaðartónlist sem tónlistarmenn Morr útgáfunnar túlka með eigin nefi, en undirtitill plötunnar er A Tribute to the Giant Golden Book of New Zealand’s Alternative Music Scene. Meðal þeirra sem taka þátt eru Lali Puna, Electric President og American Analog Set og svo eiga Íslendingar sína fulltrúa því Sin Fang Bous tæklar The Chills og Borko leggur hönd á Jean Paul Sartre Experience.

Seinni diskur Not Given Lightly inniheldur svo áður óútgefið efni frá listamönnum Morr Music og þar má m.a. lög með Benna Hemm Hemm og Sin Fang Bous og svo nýja útgáfu af Seabear laginu “Singing Arc” sem var á samnefndri EP plötu sem kom út yfir margt löngu. Þessi plata minnir á hina ágætu Blue Skied an’ Clear safnplötu sem kom út fyrir nokkrum árum en þá tækluðu Morr-menn lög shoegaze sveitarinnar Slowdive og voru múm meðal þeirra sem lögðu hönd á plóginn í það skiptið. Sú skífa kynnti Slowdive fyrir nýrri kynslóð hlustenda og má ætla að útgáfa Not Given Lightly auki hlustendahóp Ný-Sjálenskrar tónlistar töluvert.

[mp3] The Go Find – Pink Frost (eftir The Chills)

[mp3] Sin Fang Bous – Nothings

———————–

Jaðarrokkararnir í Sonic Youth hafa kannski misst æskublómann útlitslega séð – enda verið í framvarðarsveit rokksins í nærri þrjátíu ár – en á tónlistinni þeirra heyrast síður en svo ellimerki. Ný breiðskífa, The Eternal, er væntanlega frá sveitinni í byrjun júní og eru SY nú gengin til liðs við Matador útgáfuna eftir nærri tvo áratugi hjá stórfyrirtækinu Geffen. Aðdáendur sem ekki geta beðið eftir skífunni nýju geta pantað plötuna fyrirfram og fengið streymi af henni frá 28. apríl, auk ýmiss aukaefnis eins og aukalög á mp3 og tónleikaplötu á vínyl.

Fyrsta laginu af The Eternal hefur verið sleppt á netið og kallast það “Sacred Trickster”. Lagið er stuttur og kraftmikill óður Kim Gordon til franska málarans Yves Klein og óhljóðatónlistarmannsins Noise Nomadssagt og sagt gefa góðan forsmekk af skífunni væntanlegu. Sonic Youth halda áfram á sömu braut og á síðustu plötu, Rather Ripped frá 2006, en eru jafnvel enn kraftmeiri nú – og ekki skemmir fyrir að fyrrum Pavement liðinn Mark Ibold hefur tekið við bassaleiknum í sveitinni…

[mp3] Sonic Youth – Sacred Trickster

———–

Síðastliðinn laugardag var í þriðja skiptið haldinn svokallaður Dagur plötubúða, eða Record Store Day, í Bandaríkjunum. Hugmyndin að deginum er sú að hvetja tónlistaraðdáendur til þess að standa upp frá tölvunum sínum og rölta við í næstu óháðu plötubúð – og til þess eru ýmsar uppákomur haldar og sérstakar útgáfur gefnar út á þessum degi. Fjöldi tónlistarmanna tók þátt og spilaði eða áritaði plötur í litlum plötuverslunum víðsvegar um Bandaríkin – en það sem er kannski meira spennandi fyrir okkur sem búum víðsfjarri eru allar þær útgáfur sem sérstaklega komu út í tilefni dagsins.

Fjöldinn allur af tónlistarmönnum gaf út 7″ vínyl smáskífur í tilefni dagsins og meðal þeirra var jaft að finna gamlar kanónur eins og Bob Dylan, Tom Waits, Bruce Springsteen, Elvis Costello og Leonard Cohen, jaðarhetjur á borð við Sonic Youth, Flaming Lips, Beck og Modest Mouse sem og yngri listamenn eins og Grizzly Bear, Metirc, Vetiver og Blitzen Trapper. Einnig komu út stærri útgáfur, t.d. áður óútgefnar tónleikaplötur frá Rivers Cuomo og Pavement og ýmislegt annað spennandi. Ein af útgáfum dagsins var 7″ þar sem Beck og Sonic Youth þöktu gömul lög úr sarpi hvors annars með ágætis árangri:

[mp3] Beck – Green Light (e. Sonic Youth, upprunalega á EVOL (1986))

[mp3] Sonic Youth – Pay No Mind (e. Beck, upprunalega á Mellow Gold (1994))

Þetta framtak hefur gengið vonum framar og að minnsta kosti vænkað hag óháðra plötubúða í einn dag á ári. Hvort Dagur plötubúðanna sé nóg til þess að halda lífi í þeim áfram er svo hins vegar óljóst, enda rekstrarumhverfi þeirra sérstaklega slæmt nú um mundir – en við skulum vona það.

hérna eitthvað að nýrri músík… og munið svo að kíkja á blip!

—————

Atlanta sveitin Deerhunter er óstöðvandi í tónlistarframleiðslu sinni. Platan Microcastle sem gefin var út síðasta haust var ein af bestu skífum ársins og þeim munaði ekki um að henda fram úr erminni frábærri aukaplötu, Weird Area Cont., á síðustu stundu og var sú útgáfa því tvöföld. Nú er ný EP plata á leiðinni sem heitir hinu skemmtilega nafni Rainwater Cassette Exchange og kemur út á netinu í maí (og svo á vínyl og geisla í júní). Titillagið má heyra hér:

[mp3] Deerhunter – Rainwater Cassette Exchange

Annars þá eru meðlimir sveitarinnar ansi duglegir hver í sínu horni við tónsmíðar. Bradford Cox, söngvari og gítarleikari sveitarinnar, hefur verið á fullu með hliðarverkefnið Atlas Sound og gaf nýlega EP-plötuna Solo, or ‘The Square’ út á vefsvæði sínu og má hlaða henni niður hér. Bassaleikarinn Joshua Fauver gaf í fyrra út þrusu-smáskífu sem Diet Cola og er óhætt að mæla með henni ef einhver skyldi rekast á eintak. Í mars gaf svo hliðarverkefni gítarleikarans Lockett Pundt, Lotus Plaza, hina fínu plötu The Floodlight Collective. Þannig að aðdáendur Deerhunter hafa svo sannarlega nóg að grufla í þessa dagana

[mp3] Lotus Plaza – Sunday Night
[mp3] Lotus Plaza – Quicksand

————–

Jarvis Cocker sem tryllti lýðinn hér í eina tíð með sveitinni Pulp sendir frá sér aðra sólóplötu sína innan skamms sem hlotið hefur nafnið Further Comlications. Ekki voru allir jafn hrifnir af þeirri fyrri, Jarvis frá árinu 2006, en margt bendir til að nýja platan verði spennandi áheyrnar. Það sem kitlar helst fingurgómana er að hinn nafntogaði upptökumaður Steve Albini situr á bak við takkana og má því búast við þéttum og rokkuðum hljóm frá Jarvis í þetta skiptið. Fyrsta lagið sem heyrist af skífunni staðfestir það…

[mp3] Jarvis Cocker – Angela

—————

Stephen McBean úr Black Mountain starfrækir hliðarverkefnið Pink Mountaintops og hefur sent frá sér nokkrar plötur undir því nafni. Ný plata, Outside Love, er væntanleg í byrjun maí og skartar ansi skemmtilegu umslagi eins og má sjá. Mcbean leyfir sér meiri tilraunir og stílaflakk á þessum plötum en með Black Mountain og því er ætíð áhugavert að heyra hvað kemur frá honum næst. Lagið “Vampire” var hleypt í netheima fyrr í mánuðinum og gefur forsmekkinn af skífunni. Líkt og titillinn gefur til kynna fjallar það um vampírur, sem einmitt eru móðins nú um mundir, og ætti því að falla hlustendum í geð.

[mp3] Pink Mountaintops – Vampire

————————

Kanadabúinn Spencer Krug virðist vera óstöðvandi og er á fullu skriði með þremur hljómsveitum. Seinasta sumar sendi hann frá sér plötu ásamt Wolf Parade, í apríl kom út plata með Swan Lake og í júní er væntanleg ný plata frá Sunset Rubdown (sú fjórða síðan 2005!). Nýja platan hefur hlotið titilinn Dragonslayer og nú er eitt lag af plötunni, “Idot Heart”, komið í netheima og gefur góð fyrirheit. Seinasta plata Sunset Rubdown, Random Spirit Lover, fékk glimrandi dóma hjá mér á Rjómanum og lenti í 8. sæti á árslistanum 2007. Það getur varla annað verið en að Dragonslayer verði ein af sumarplötunum í ár…

[mp3] Sunset Rubdown – Idiot Heart

———————-

Jónsi úr Sigur Rós og Alex Somers úr Parachutes hafa verið að dunda sér við ýmislegt undanfarin ár, t.d. myndlistasýningar og bókagerð, undir nafninu Riceboy Sleeps. Nú hafa þeir tekið upp heila plötu og kemur hún út þann 20. júlí næstkomandi. Ekki er enn ljóst hvort platan muni koma út undir listamannaheitinu Riceboy Sleeps eða einfaldlega Jónsi & Alex, en platan sjálf mun líklega heita Riceboy Sleeps. Fyrsta lag plötunnar kom út í ársbyrjun á safnplötunni Dark Was The Night og tvö önnur hafa heyrst í myndbandsbrotum sem sjá má á heimasíðu þeirra. Þeir sem heyrt hafa gripinn bera honum góða söguna svo full ástæða er til þess að fara að hlakka til… hér er lagalistinn:

1. “Happiness”
2. “Atlas Song”
3. “Indian Summer”
4. “Stokkseyri”
5. “Boy 1904″
6. “All the Big Trees”
7. “Daníell in the Sea”
8. “Howl”
9. “Sleeping Giant”

[mp3] Riceboy Sleeps – Happiness

————-

Það hefur liðið ansi langt á milli útgáfna The Breeders undanfarna áratugi og því kemur nokkuð á óvart að sveitin gefi nú út nýtt efni aðeins ári eftir að síðasta plata, Mountain Battles, kom út. Aðdáendur hafa verið vanir að bíða í 6-9 ár eftir nýjum lögum en geta nú glaðst yfir EP-plötunni Fate To Fatal sem kemur út í næstu viku. Sveitin hefur sagt skilið við 4AD útgáfuna og gefur Fate To Fatal út sjálf, en platan inniheldur m.a. þekju af Bob Marley lagi og lag sem sveitin gerði í samvinnu við Mark Lanegan, sem áður fyrr var í sveitunum Screaming Trees og Queens of the Stone Age. Titillag EP-plötunnar má heyra hér en á heimasíðu Rolling Stones tímaritsins má einnig kíkja á myndbandið.

[mp3] The Breeders – Fate To Fatal

Sem áður fyrr eru það Deal systurnar Kim og Kelly sem leiða sveitina, en Kim gerði að sjálfsögðu garðinn frægann sem bassaleikari Pixies. Sú sveit heimsótti okkur Íslendinga fyrir 5 árum síðar og mun nú í sumar hefja tónleikahald að nýju. Þrátt fyrir að hafa aldrei náð sömu vinsældum og Pixies eru Breeders þó ekki óvön smellasmíðum en “Cannonball” af Last Splash (1993) er án vafa eitt af eftirminnilegustu rokklögum 10. áratugarins.

——————-

Kanadíska elektrókvendið Peaches hefur ekki verið áberandi síðan síðasta plata hennar kom út fyrir þrem árum. Nú er ný plata á leiðinni og kallast gripurinn I Feel Cream en nú nýtur Peaches liðsinnis nokkurra gesta, þar á meðal Simian Mobile Disco og Soulwax, og virkar það vel til að víkka út hljóðheim píunnar. Aðdáendur þurfa ekki að bíða lengi eftir gripnum því platan mun koma út þann 4. maí næstkomandi en þangað til má ylja sér við þau lög sem eru farin að heyrast á vefnum.

[mp3] Peaches – I Feel Cream

Þeir sem hafa svo áhuga á að rifja upp feril Peaches er bent á stutta heimildarmynd um dömuna sem má skoða á heimasíðunni hennar.

—————-

Conor Oberst virðist vera búinn að fleygja Bright Eyes nafninu, a.m.k. í bili, en í maí væntanleg er önnur breiðskífa hans undir eigin nafni sem nefnist Outer South. Ekki er lengra síðan en síðastliðinn ágúst að Oberst gaf út síðustu plötu, sem hann nefndi eftir sjálfum sér, en hafði hann þá gefið út plötur með Bright Eyes í um 10 ár. Með Oberst nú spilar The Mystic Valley Band en af því sem heyrst hefur af plötunni er hann enn við sama heygarðshornið. Enda er víst óþarfi að breyta því sem virkar?

Tvö lög af Outer South má heyra fyrirfram á vefnum, “Nikorette” og “Slowly (Oh So Slowly)” og geta aðdáendur yljað sér við þau fram í maí.

[mp3] Conor Oberst And The Mystic Valley Band – Nikorette
[mp3] Conor Oberst And The Mystic Valley Band – Slowly (Oh So Slowly)

Diskomo er mætt á blip.fm og má heyra hvað ég blípa þar.

Nýr Rjómi var tekin í gagnið í nýjustu viku og allur hinn líflegasti. Hér eru nokkrar færslur frá mér þaðan…

———

Birmingham sveitin Seeland sendi nýlega frá sér sína fyrstu breiðskífu, Tomorrow Today, sem er uppfull af hljóðgervlaríku rafvænu indípoppi. Það eru engir nýgræðingar sem skipa Seeland en sveitarmeðlimir eru þeir Tim Felton og Billy Bainbridge sem áður voru í sveitunum Broadcast og Plone. Líkt og þær sveitir má segja að Seeland sé hluti af “retro-futurist” senunni en aðaleinkenni hennar voru notkun gamalla hljóðgervla og rafhljóða sem minntu á hljóðtilraunir BBC Radiophonic Workshop frá 7. áratugnum og hljóðrásir gamalla sci-fi kvikmynda. Seeland sækir þó áhrif víðar að en tónlist þeirra ætti t.d. að henta þeim vel sem hafa gaman af sveitum eins og Pram, Ms. John Soda og Sea and Cake.

[mp3] Seeland – Hang On Lucifer

———

Fyrir ekki alls löngu fannst L.A. búanum Justin Cage að ákveðinn samhljómur væri meðal jaðarsveita í heimarborg sinn og ákvað að gefa út safnplötu til að fanga þenna hljóm. Tónlistarfólkið sem hann hafði samband við virtust flestir hafa í hávegum plötuna RAM sem bítillinn fyrriverandi Paul McCartney gaf út árið 1971. Það þótti því upplagt að safnskífan yrði til heiðurs RAM og tók hver sveit að sér að túlka eitt lag af verkinu.

[mp3] Bodies of Water – Dear Boy

Nú í byrjun mars var platan RAM on L.A. svo gefin út stafrænt og má hala henni niður ókeypis af blogginu Aquarium Drunkard sem Cage heldur úti. Fjöldi sveita tók þátt í gerð plötunnar, margar hverjar lítt þekktar, en þar má einnig sjá kunnugleg nöfn – eins og eðal sveitirnar Radar Bros. og Bodies of Water. Platan gefur kjörið tækifæri til að kynna sér gróskumikla jaðarsenu Los Angeles um leið og eitt lofaðasta verk á sólóferli McCartneys er rifjað upp.

[mp3] Radar Bros. – Uncle Albert /Admiral Halsey

—————

Raftónlistarmaðurinn knái Chris Clark er mættur í rafheima með glænýja og ferska ep-plötu, Growls Garden. Clark hefur verið duglegur undanfarin ár að senda frá sér hressandi og framsýna raftónlist en nýja skífan þykir almennt það allra besta sem hann hefur gert. Ef maður hefur ekki enn kynnt sér Clark er því kjörið tækifæri að gera það nú.

[mp3] Clark – Growls Garden

Clark gefur út hjá Warp Records, mekka raftónlistarinnar, og er skífan með því áhugaverðasta sem útgáfan býður upp á þessa dagana. Útgáfan fagnar nú í ár 20 ára afmæli og hefur ýmislegt spennandi á prjónunum, m.a. ætlar Warp að gefa út safnplötu sem almenningur velur uppáhaldslög sín úr fórum útgáfunnar – kjósa má uppáhaldslög sín á síðunni www.warp20.net og taka þannig þátt í að búa til plötuna.

————-

Söngvasmiðurinn knái Bill Callahan sendir frá sér plötuna Sometimes I Wish We Were an Eagle í apríl á vegum hinnar fornfrægu Drag City útgáfu. Þetta er önnur platan sem Bill sendir frá sér undir eigin nafni en áður gaf hann út plötur undir nafninu Smog í gríð og erg.

[mp3] Bill Callahan – Eid Ma Clack Shaw

Stuttu áður en Bill Callahan lagði Smog nafninu átti hann leið um Ísland ásamt þáverandi unnustu sinni, Joanna Newsom, og taldi í nokkur lög á undan tónleikum hennar í Fríkirkjunni. Þá var hafði kappinn nýlega gefið út plötuna River Ain’t Too Much To Love sem m.a. inniheldur hið frábæra “Rock Bottom Riser” sem ansi skemmtilegt myndband var gert við:

————

Það má alltaf deila um gildi tökulaga/ábreiða/þekja/kráka (cover-song) en þó að megnið af þeim eigi það til að vera einhæfar endurtekningar á upprunalegum útgáfum þá er alltaf jafn gaman að heyra vel heppnaða og frumlegar útgáfu af þekktum – jafnt sem óþekktum – slögurum.

Hljómsveitin Beach House tók sig nýlega til og hljóðritaði útgáfu af Queen laginu “Play The Game” sem upprunalega kom út fyrir einum 30 árum. Lagið var ætlað á safnplötuna Dark Was The Night en varð þó útundan þegar til taks kom en fær að fljóta með sem aukalag fyrir þá sem kaupa skífuna á iTunes. Íslendingar eiga ekki kost á því og þess vegna er upplagt að leyfa lesendum að heyra útgáfuna hér:

[mp3] Beach House – Play The Game

Þó að þetta lag vanti á Dark Was The Night er þó óhætt að mæla með gripnum, enda inniheldur hann nýjar upptökur með Arcade Fire, Sufjan Stevens, Blonde Redhead, Yo La Tengo, Beirut o.fl. Svo er málefnið gott – en platan er seld til styrktar Red Hot samtökunum sem vinna að því hörðum höndum að vekja fólk til vitundar um AIDS sjúkdóminn.

Þeim sem vilja rifja upp upprunalegu útgáfu Queen af “Play The Game” er bent á myndbandið á YouTube.

———

Breska hljómsveitin Fanfarlo gaf út fyrstu breiðskífu sína, Resevoir, nú í febrúar og er hún hinn fínasti gripur. Fanfarlo spilar hresst og melódískt indí-rokk sem ætti að gleðja aðdáendur sveita á borð við Arcade Fire og Beirut. Sveitin er þó engin eftirhermusveit heldur stendur föstum fótum með prýðilegar lagasmíðar og vandaðan flutning. Til glöggvunar er ágætt að gæða sér á tveimur vel völdum molum af plötunni:

[mp3] Fanfarlo – Luna

[mp3] Fanfarlo – Fire Escape

Það sem ætti einnig að vekja athygli Íslendinga á skífunni er umslagið – en ljósmyndin á framhlið þess er eftir Lilju nokkra Birgisdóttur. Umslagið sýnir tvær stúlkur en önnur þeirra (sú grímuklædda) er systir Lilju, Sigurrós, sem nýtur þess heiðurs að heimsþekkt hljómsveit er nefnd í höfuðið á henni. Söngvari og gítarleikari téðar sveitar er einmitt bróðir systranna… þar hafið þið það.

————

Aðal afinn í hinni frábæru hljómsveit Grandaddy er kominn aftur á kreik. Nú eru þrjú ár síðan Jason Lytle leysti upp þá mætu sveit, einmitt um þær mundir sem síðasta skífa þeirra, Just Like The Fambly Cat, kom út. Nú í maí er svo væntanleg fyrsta sólóplata kappans sem hlotið hefur heitið Yours Truly, the Commuter og nýlega leyfði Lytle netverjum að heyra forsmekkinn af gripnum. “Brand New Sun” heitir lagið og gæti þess vegna hafa komið af hvaða Grandaddy skífu sem er – sem ætti jú að gleðja þá sem saknað hafa sveitarinnar.

[mp3] Jason Lytle – Brand New Sun

Á meðan við bíðum svo eftir plötunni sjálfri er ekki úr vegi að rifja upp eitt gamalt Grandaddy myndband:

———

Ein áhugaverðustu fyrirbrigði í tónlistarsögunni eru svokölluð “eins-smells-undur” (one-hit-wonders), sveitir sem spretta fram með einn smell en falla síðan í gleymskunnar dá – yfirleitt jafn skjótt og þær spruttu fram. Ein þessara sveita var bandaríska sveitin Human Beinz sem árið 1967 tók upp stórkostlega útgáfu af laginu “Nobody But Me” eftir soul-sveitina Isley Brothers. Í meðförum Human Beinz breyttist lagið úr soul-slagara í dansvænt garage rokk en lagið er ekki síst eftirminnilegt fyrir innganginn/niðurlagið þar sem orðið “no” er sungið yfir hundrað sinnum – enda var lagið eitt sinn valið neikvæðasta Top 40 lag allra tíma.

[mp3] The Human Beinz – Nobody But Me

Lagið komst hæst í 8. sæti Billboards listans í ársbyrjun 1968 en Human Beinz féllu smátt saman í gleymsku þrátt fyrir að þeir hafi sent frá sér tvær plötur í kjölfar smellsins. Helst áttu þeir bakland í Japan þar sem tvö önnur lög sveitarinnar vegnuðu vel en það dugði þó ekki til að halda sveitinni saman og hætti hún störfum árið 1969.

“Nobdoy But Me” hefur þó haldið vinsældum sínum og sprettur reglulega upp hér og þar. Lagið er reglulega valið á safnplötur með áhugaverðum smellum 7. áratugarins og heyrðist m.a. kvikmyndunum Kill Bill vol. 1 og The Departed. Lagið hefur einnig orðið öðrum innblástur, en undirritaður kynnist því reyndar í meðförum The Residents sem “sömpluðu” bút úr því á Meet The Residents (1974) og svo fyrir nokkrum árum tók franski plötusnúðurinn Pilooski sig til og endurhljóðblandaði verkið með fínum árangri.

[mp3] The Human Beinz – Nobody But Me (Pilooski Edit)

…english version below…

Ég held að síðasta ár hafi líklega verið eitt það besta í íslenskri tónlistarsögu – sérstaklega var mikið af góðum frumburðum sem kom út. Það sem af er þessu ári hefur aftur á móti lítið spennandi verið að gerast – það kom út fín plata með Borko snemma árs en svo hefur verið frekar lítið spennandi á seyði. Það sem var líka svo frábært við síðasta ár var að allt í einu fór góð tónlist að vera vinsæl á Íslandi – en núna virðist það alveg hafa snúist við. Vinsælasta lagið á Íslandi undanfarnar vikur er líklega versta lag sem samið hefur verið og fleiri alvarlega vondar og leiðinlegar hljómsveitir virðast vera að meika það hjá almúganum.

En ég fékk aftur smá von á ný í dag þegar ég brá mér á myzpace síðu ofvirku teknópönkarana í Ultra Mega Technobandinu Stefáni þar sem hlusta má á nýju plötu þeirra, Circus, í heild sinni. Platan er æði og þó að UMTBS megi nú mest hæla fyrir tónleikaframmistöðu þá hljóma lögin líka frábærlega úr stúdíóinu. Ég hvet því alla til að leggja leið sína á myspace.com/umtbs og hlusta á Circus – og svo kaupa, kaupa, kaupa þegar platan kemur í búðir – ég veit að ég mun.

Hér er svo upptaka af sveitinni að spila lagið Box í sjónvarpinu fyrr í vetur:

——————–

I think that last year was probably one of the best years in Icelandic music – there were particularly many good debut albums released last year. This year there hasn’t much interesting been released yet – a nice album from Borko was released early in the year and not much since then. One of the things about last year that suddenly there was some good pop music and it was popular – but this year things seems to have return to the worse again. The most popular song in Iceland for the past few weeks is probably the worst song ever written and then there are some really bad bands are on the way to get popular.

But there is still hope and I started believing again today when I checked out the myzpace of the hyperactive technopunks in Ultra Mega Technobandið Stefán where they stream all of their new album, Circus. The album is great and even though UMTBS is mostly great for their live performances the songs sound really good in their studio versions. I hereby urge everybody to go to myspace.com/umtbs and listen to Circus – and then buy, buy, buy when the album is in stores – I know I will.

Here is a recording of the band playing a song called Box on Icelandic TV earlier this year:

..english version below…

Ég er búinn að vera í smá Kraftwerk fíling undanfarna mánuði, enda varla búinn að hlusta neitt á þá síðan þeir spiluðu á Íslandi fyrir ca. 4 árum – og var því pásan orðin ansi löng. Ég byrjaði í gær að lesa bókina Kraftwerk: Man, Machine and Music sem segir sögu sveitarinnar frá upphafi og las mig fram í miðjan Autobahn kaflann í fyrsta kasti. Fór því að fletta á YouTube áðan og fann auðvitað fullt af skemmtilegum myndbandsbrotum frá örlí tímabili sveitarinnar.

Hér má sjá Kraftwerk flytja lagið Tanzmusik af plötunni Ralf und Florian (1973) sem er síðasta platan sem þeir gerðu áður en þeir tóku hljóðgervla í gagnið. Florian Schneider spilar á þverflautu, Ralf Hütter er með nokkur rafmagnsorgel í kringum sig (giska á að það sé Farfisa sem hann leikur aðallega við) og svo er það hálf-meðlimurinn Emil Schult sem spilar á heimagerðar rafmagnstrommur:

Hérna er svo skemmtilegt innslag úr bresku sjónvarpi frá 1975 um sveitina. Kraftwerk er búin að syntha sig all svakalega upp; Ralf er kominn með myndarlegan Moog fyrir framan sig og Florian búinn að leggja flautunni – takið eftir brosinu hans í lokin. Að auki er hið fjagra manna lænöpp sem hefur æ síðan verið eitt af einkennum sveitarinnar orðið að veruleika. Hið tuttutugu mínútna snilldarverk Autobahn er svo hér soðið niður í tvær mínútur:

————————-

I have been in the mood for Kraftwerk in the past few months, it was time as I had hardly listen to them since I saw them in concert about 4 years ago. Yesterday I started reading a book called Kraftwerk: Man, Machine and Music which tells the band’s story and so far I’m in the middle of the Autobahn chapter. I was checking YouTube earlier and found a lot of videos of early Kraftwerk.

Here we can view Kraftwerk playing Tanzmusik from their album Ralf und Florian (1973) which is the last record they made before they started using synthesizers. Florian Schneider is playing the flute, Ralf Hütter has a few electronic organs around him (I’m guessing that it’s a Farfisa that he’s playing on) and then a part time member of Kraftwerk, Emil Schult, is playing homemade electronic drums:

Here is fun clip from some British TV show from 1975 about the band. Kraftwerk has now surrounded them with synthesizers; Ralf has a big Moog in front of him and Florian has laid the flute to rest – note his smile to the camera in the end. The four men lineup that has since then been a part of the band’s image has finally been made. The twenty minute masterpiece is also cut down to two minutes in the clip:

… english version below …

Ég hef lengi ætlað mér að skrifa nokkur orð um eina af uppáhaldsplötum mínum það sem af er ári. Um ræðir fyrstu breiðskífu The Advisory Circle, Other Channels, sem kom út í febrúar hjá Ghost Box en áður hafði komið út ep platan Mind How You Go árið 2005 og gaf hún góð fyrirheit. Gaurinn á bak við prójektið ku heita Jon Brooks og hefur einnig sýslað undir heitunum Georges Vest og King of Woolworths – bæði elektrónísk prójekt en afar ólík Advisory Circle – og hef ég svo sem ekkert verið voða spenntur fyrir þeim. Aftur á móti finnst mér Other Channels platan frábær og kemur mér alltaf í mjög þægilegt ástand. Líkt og flest annað á Ghost Box útgáfunni er hér á ferðinni rólyndisleg elektróník með miklum retró fíling og alveg hrikalega bresk; undir miklum áhrifum frá tónlist úr fræðslukvikmyndum 7. og 8. áratugarins og er eiginlega afkomandi þeirrar tónlistar sem John Baker, Delia Derbyshire o.fl. voru að gera hjá BBC Radiophonic Workshop fyrir áratugum síðan.

The Advisory Circle – Celebrate Michaelmas NOW!
The Advisory Circle – Everyday Electronics

Annars þá er Ghost Box útgáfan ein skemmtilegasta raftónlistarútgáfan í dag og hafa útgáfur hennar bæði mjög einkennandi hljóm og útlit (um daginn birtist einmitt grein um útgáfuna á Pitchfork, en ég hef reyndar ekki enn gefið mér tíma í að lesa hana). Það er grafíski hönnuðurinn Julian House (gert umslög fyrir Broadcast, Stereolab, Primal Scream, Slowblow o.fl. – það má skoða verk hans á þessum RYM lista sem Karel tók saman) og Julian Jupp sem stofnuðu útgáfuna og settu strax stefnu hennar. House hannar öll umslög útgáfunnar hefur gefið út nokkrar plötur undir nafninu The Focus Group, en músíkin hans er eiginlega bara tón-útgáfan af hönnuninni hans – svona furðuleg hljóð héðan og þaðan klippt saman í súra og skemmtileg blöndu. Jupp hefur gert hryllilega draugalega tónlist sem Eric Zann og svo yndislega ljúfa elektróník undir nafninu Belbury Poly. Platan The Owl’s Map með Belbury Poly frá 2006 er einmitt sú sem kom mér á sporið með Ghost Box eftir að ég hafði lesið Trish Keenan úr Broadcast mæra plötuna í einhverju viðtali. Ég hendi fram tveim lög af Owl’s Map og svo tveimur Focus Group bitum með.

Belbury Poly – Tangled Beams (af The Owl’s Map, 2006)
Belbury Poly – Lord Belbury’s Folly (af The Owl’s Map, 2006)
The Focus Group – You Do Not See Me (af Hey Let Loose Your Love, 2005)
The Focus Group – The Harmony Pogramme (af We Are All Pan’s People, 2007)

Útgáfur Ghost Box má fá hjá Greedbag, en smæð útgáfunnar veldur því að plötur hennar fást líklega ekki í bæstu plötubúð. Svo í lokin er hér smá Ghost Box kvikmynd gerð af Julian House, stuð:

—————-

For a while I have been meaning to write a few words about one of my favorite albums of this year. The albums the first full length from The Advisory Circle, Other Channels, which was released by Ghost Box in February and before there had been a great ep, Mind How You Go, released by the same label in 2005. The guy behind the project is Jon Brooks and he has also been making some music as Georges Vest and King of Woolworths – both electronic projects but very different from The Advisory Circle – and I haven’t really been that interested in them. Other Channels is however great and always gets me into a very special mood. Like most other things from Ghost Box this is a quiet electronic with a retro feel to it and very British; there is a lot of influences from Public Information films of the 60’s and 70’s and is really a descendant of the music made by John Baker, Delia Derbyshire and others at the BBC Radiophonic Workshop.

The Advisory Circle – Celebrate Michaelmas NOW!
The Advisory Circle – Everyday Electronics

Anyway, I think that Ghost Box is the greatest electronic label today and their releases have a very distinct sound and look (there was an article about the label a few days ago on Pitchfork, but I haven’t yet had time to read through it). It was the graphic designer Julian House (has made album covers for Broadcast, Stereolab, Primal Scream, Slowblow and many more- you can check out his work on this RYM list which Karel compiled) and Julian Jupp who formed Ghost Box with a very special vision. House makes all the album covers and has made a few albums himself under the name The Focus Group and the music is really a the music version of his design – strange sounds cut together in a weird and entertaining way. Jupp has made eerie horror music as Eric Zann and then wonderful electronic under the name Belbury Poly. The album The Owl’s Map by Belbury Poly from2006 is actually the the one that made me interested in Ghost Box when I read an interview with Trish Keenan from Broadcast where she praised the album. Here are two songs from The Owl’s Map and two Focus Group samples.

Belbury Poly – Tangled Beams (from The Owl’s Map, 2006)
Belbury Poly – Lord Belbury’s Folly (from The Owl’s Map, 2006)
The Focus Group – You Do Not See Me (from Hey Let Loose Your Love, 2005)
The Focus Group – The Harmony Pogramme (from We Are All Pan’s People, 2007)

Releases by Ghost Box can be bought at Greedbag but the label is too small for it’s released to be widely distributed. Finally here is a short Ghost Box film by, great:

…english version below…

Ég hef lengi verið veikur fyrir mjög gamalli raftónlist, tónlist sem var búin til löngu áður en menn gátu farið að nota tölvur, samplera eða eitthvað svoleiðis dót. Margt af þessari tónlist var gerð af hálf-brjáluðum köllum sem smíðuðu sín eigin hljóðfæri, t.d. Raymond Scott og Bruce Haack, og er mikið af þessari músík endalaust skemmtileg. Árið 1958 var stofnuð deild innan BBC í Bretlandi sem hlaut nafnið Radiophonic Workshop og átti að búa til hljóðeffekta og tónlist fyrir þætti. Ein þeirra sem vann hjá BBC Radiphonic Workshop var Delia Derbyshire og er hún með merkilegri frumkvöðlum raftónlistarinnar. Hérna eru tvö lög af plötunni Music From The BBC Radiophonic Workshop sem er nokkuð skemmtilegt safn. Svo henti ég inn einu myndbandi af Deliu við störf – stórmerkilegt!

Delia Derbyshire – Door To Door
Delia Derbyshire – Ziwzih Ziwzih 00-00-00

Þekktasta hljóðdæmið úr smiðju BBC Radiophonic Workshop er líklega þema lag hinna ofur hallærislegu Doctor Who þátta – en lagið sjálft er reyndar alveg óendanlega töff. Lagið sjálft var upphaflega samið af Ron Grainer en það var Delia Derbyshire sem sá um að búa það til með hinum ýmsu frumstæðu tækjum árið 1963. Sagan segir reyndar að Grainer hafi verið svo hrifinn af framkvæmdinni að hann hafi reynt að fá Deliu skrifaða sem meðhöfund sinn en skrifstofubálknið hjá BBC hafi komið í veg fyrir það.

BBC Radiophonic Workshop – Doctor Who

Eina platan sem kom út undir nafni Deliu Derbyshire var hljómplatan Electro Sonic árið 1972. Fyrir tveim árum kom svo út platan The Tomorrow People með tónlist úr samnefndum sjónvarpsþáttum og er hún skrifuð á Deliu Derbyshire, Dudley Simpson, Brian Hodgson og David Vorhaus. Tékkum á þessu:

Delia Derbyshire – The Wizards Laboratory (af Electro Sonic)
Delia Derbyshire, Dudley Simpson, Brian Hodgson & David Vorhaus – The Tomorrow People Theme (af The Tomorrow People)

Eitt lítið skref tók Delia í átt til rokktónlistar þegar hún stofnaði hljómsveitina White Noise ásamt David Vorhaus og Brian Hodgson árið 1969 og gerði plötuna An Electric Storm. Þau sáu um rafhliðina í bandinu og svo kom trommari og nokkrir söngvarar við sögu á plötunni. An Electric Storm þykir mér ein merkasta plata raf-sækaelíunnar og er ein af þessum fjölmörgu gleymdu snilldarplötum. Eftir útgáfuna An Electric Storm varð Vorhaus einn eftir í White Noise og seinni skífur sveitarinnar ku hljóma allt öðruvísi.

White Noise – Love Without Sound
White Noise – Your Hidden Dreams

————–

I have always had a soft spot for very old electronic music, made long before computers, samplers and those kinds of gadgets were used for music production. A lot of this music was made by half-crazy people who built their own electronic instruments, e.g. Raymond Scott and Bruce Haack, and much of this music is absolutely great. In 1958 the BBC started a division called the Radiophonic Workshop for making sound effects and music for programs. One of the people working for the BBC Radiphonic Workshop was a woman called Delia Derbyshire and she is one of the greatest inventors of electronic music. Here are two songs from the album Music From The BBC Radiophonic Workshop which is quite fun collection. Then I found this video of Delia working – marvelous!

Delia Derbyshire – Door To Door
Delia Derbyshire – Ziwzih Ziwzih 00-00-00

The most famous song from the BBC Radiophonic Workshop is probably the theme for the super cheesy Doctor Who program – but the song itself is endlessly cool. The song was originally written by Ron Grainer but it was Delia Derbyshire who made it into an electronic masterpiece with her primitive gadgets in 1963. Grainer was so amazed by her work that he tried to get her a co-songwriting credit for the song but it was prevented by the BBC bureaucracy.

BBC Radiophonic Workshop – Doctor Who

The only album to be released under the credit of Delia Derbyshire was Electro Sonic in 1972. Two years ago the soundtrack for the tv series The Tomorrow People was released and it’s credited to Delia Derbyshire, Dudley Simpson, Brian Hodgson and David Vorhaus. Let’s check this out:

Delia Derbyshire – The Wizards Laboratory (from Electro Sonic)
Delia Derbyshire, Dudley Simpson, Brian Hodgson & David Vorhaus – The Tomorrow People Theme (from The Tomorrow People)

Delia took one small step into rock music when she formed the band White Noise with David Vorhaus and Brian Hodgson in 1969 and the released the album An Electric Storm. They did the electronic things in the band and got a drummer and a few singers to make the album with them. I think An Electric Storm is one of the greatest album of the electronic psychedelia and is one of the many forgotten great albums. Soon after the release of An Electric Storm Vorhaus became the only member of White Noise and later albums from the band supposedly sound quite different.

White Noise – Love Without Sound
White Noise – Your Hidden Dreams

…english verison below…

Martin Dosh er frá Minnesota og hefur gefið út slatta af plötum undir eftirnafni sínu en sú nýjasta er væntanleg í næstu viku. Sú heitir Wolves and Wishes og hljómar nokkuð fínt. Músíkin er svona á mörkum þess að vera elektrónísk – lýtur lögmálum hennar, en lifandi hljóðfæri eru þó ansi fyrirferðarmikil. Svo er smá djassað upp í nokkrum lögum og heppnast ágætlega. Skelli fram tveim lögum sem mér þykir eftirminnilegust enn sem komið er:

Dosh – Capture The Flag
Dosh – Wolves

——–

Martin Dosh is from Minnesota and has released a bunch of albums under his surname. The latest one comes out next week, it’s called Wolves and Wishes and sounds good. The music is on the verge of electronica – has a lot of it’s elements but musical instruments are still a big part of everything. Then there is some jazzy tricks now and then. I’m throwing out the two songs that caught my attention first:

Dosh – Capture The Flag
Dosh – Wolves

… english version below….

Ein mesta töff hljómsveit vorra daga er hin bandaríska Matmos og eru þeir drengirnir að gefa út nýja plötur, Supreme Balloon, nú hvað úr hverju. Þeir hafa yfirleitt unnið plöturnar sínar út frá einhverjum ákveðnum þemum en í þetta skiptið er ekki um beint þema að ræða heldur einhverskonar lofgjörð til hliðrænna hljóðgervla (= analog synthesizers – þegar ég var lítill heyrði ég stundum orðið svuntuþeysir en hef lítið orðið var við það undanfarin ár). Hér eru sem sagt allra handa gamlir Moog-ar, ARP-ar og ég veit ekki hvað í bland við einhver nýrri tól.

Fyrri hluti plötunnar einkennist af gamalkunnum Matmos töktum, þeir sníða hljóð í sundur og skeyta saman á snilldarhátt, en seinni hluti hennar er fremur rólegri. Syntharnir og barokk stemningin í þekjunni Les Folies Francaises (e. Francois Couperin, 1668-1733) minnir óneitanlega á Switched-On plötur Watler (Wendy) Carlos og svo kemur titillagið, 24 mínútna hljóðgervlahimnaríki. Sem sagt algjör unaður. Matador útgáfan býður netverjum upp á mp3 af upphafslagi plötunnar, Rainbow Flag, en ég vel þó af kostgæfni tvö önnur lög sem mér finnst gefa mun betri mynd af plötunni:

Matmos – Polychords
Matmos – Les Folies Francaises

Fyrir þá sem ekki vita þá eru Matmos ofur-samkynhneigðir, já og líka par. Þeir eru þar að auki langtum skemmtilegri og meira töff en flestir aðrir samkynhneigðir tónlistarmenn til samans. Það er alveg nauðsynlegt að hafa svona gæja sem treysta mann í trúnni um að það séu ekki allir hommar eurovisionslepjandi tónlistargeldingar. Á seinustu Matmos plötu, The Rose Has Teeth In The Mouth Of A Beast, vottuðu þeir samkynhneigðum átrúnaðargoðum sínum virðingu með því að semja lög þeim til heiðurs. Platan var frábærlega vel heppnuð og á Matador síðunni hanga enn inni tvö mp3 af tveim snilldarlögum plötunnar sem ég tengla hér á:

Matmos – Roses And Teeth For Ludwig Wittgenstein
Matmos – Steam And Sequins For Larry Levan

Svo að lokum þá tengla ég yfir á óútgefið Matmos lag sem var nýlega að finna á vefsíðunni Stereogum. Lagið Unbeliever er óvenju dansvænt af Matmoslögum að vera en draugalegir hljóðgervlar í byrjun og enda lagsins gera það að einskonar hryllingsdiskói.

Matmos – Unbeliever

Fyrir áhugasama má svo benda á gamalt viðtal við þá í Butt Magazine þar sem þeir tala um allt milli himins og jarðar, m.a. Björk, forseta Íslands og klámmyndir.

——————————————

One of the coolest bands of our time is Matmos and in a few weeks comes their next album, Supreme Balloon. They usually follow a theme on their album but this time there isn’t really theme but rather a huge praise to analog synthesizers. We hear all kinds of old Moog’s and ARP’s among other cool things and in the mix they throw some newer gadgets as well.

On the first part of the album we hear some familiar Matmos things, they cut sounds and splice them together in a genius way, but the latter part is quieter. The synths and baroque mood Syntharnir og barokk stemmningin in the cover song Les Folies Francaises (by Francois Couperin, 1668-1733) is undeniably reminiscent of the Switched-On albums by Watler (Wendy) Carlos and then there is the title track, a 24 minute synthesizer heaven. Complete pleasure. Matador Records offers a mp3 from the first songs of the album, Rainbow Flag, but I’m carefully picking two songs that I think gives us a better idea of how the album sounds:

Matmos – Polychords
Matmos – Les Folies Francaises

For those not in the know; Matmos are super gay, and yes – a couple. They are also much more fun and cooler than every other gay musicians combined. It’s necessary to have guys like those so we know that not every homosexual is a eurovsionlicking musical eunuch. On the last Matmos album, The Rose Has Teeth In The Mouth Of A Beast, did they play a tribute to their gay idols by writing songs in their honor. The album was superb and on The Matador web page we can still find two mp3’s from it which I link to:

Matmos – Roses And Teeth For Ludwig Wittgenstein
Matmos – Steam And Sequins For Larry Levan

Finally I link to an unreleased Matmos song which was premiered at Stereogum recently. The songs Unbeliever has an eerie synthesizer at the beginning and end which makes it into some kind of a horror disco.

Matmos – Unbeliever

For those who are interested to know more about Matmos there is this old inerview in Butt Magazine where they talk about all kinds of things, amongst other Björk, the president of Iceland and porn.