svei mér, nokkrar færslur frá Rjómanum og svo skrifaði ég líka dóm um nýju Skáta 7″-una Goth báðum megin

———-

Ég verð alltaf spenntur þegar tónlistarmenn úr mismunandi hljómsveitum taka sig saman og búa til músík saman. Nú hafa Rostam Batmanglij, hljómborðsleikari Vampire Weekend, og Wes Miles, söngvari og hljómborðsleikari Ra Ra Riot, verið að dunda sér og kalla þeir samstarfið Discovery. Tónlistin er hljóðgervladrifin og grípandi poppmúsík og af þeim tóndæmum sem heyrst hafa hljómar hún bara nokkuð vel, sérstaklega lagið “Osaka Loop Line” sem farið er að hljóma nokkuð títt í eyrum þess sem hér skrifar. Nú er bara að vona að strákarnir leggi í plötu milli anna hjá sveitunum þeirra, en sögusagnir herma að slíkt gæti jafnvel gerst á þessu ári.

[mp3]Discovery – Osaka Loop Line

[mp3]Discovery – Orange Shirt

Annars þá munu Vampire Weekend vera á fullu að semja og taka upp plötu númer tvö og Ra Ra Riot eru enn að fylgja eftir frumburði sínum sem kom út síðasta sumar, en Íslendingar ættu nú að kunna ágætis deili á þessum sveitum því þær hafa báðar spilað á Iceland Airwaves hátíðinni.

——————-

Á næstu vikum er væntanleg safnplatan Not Given Lightly frá þýsku raf- og indíútgáfunni Morr Music. Skífan er tvöföld og er fyrri diskurinn tileinkaður Ný-sjálenskri jaðartónlist sem tónlistarmenn Morr útgáfunnar túlka með eigin nefi, en undirtitill plötunnar er A Tribute to the Giant Golden Book of New Zealand’s Alternative Music Scene. Meðal þeirra sem taka þátt eru Lali Puna, Electric President og American Analog Set og svo eiga Íslendingar sína fulltrúa því Sin Fang Bous tæklar The Chills og Borko leggur hönd á Jean Paul Sartre Experience.

Seinni diskur Not Given Lightly inniheldur svo áður óútgefið efni frá listamönnum Morr Music og þar má m.a. lög með Benna Hemm Hemm og Sin Fang Bous og svo nýja útgáfu af Seabear laginu “Singing Arc” sem var á samnefndri EP plötu sem kom út yfir margt löngu. Þessi plata minnir á hina ágætu Blue Skied an’ Clear safnplötu sem kom út fyrir nokkrum árum en þá tækluðu Morr-menn lög shoegaze sveitarinnar Slowdive og voru múm meðal þeirra sem lögðu hönd á plóginn í það skiptið. Sú skífa kynnti Slowdive fyrir nýrri kynslóð hlustenda og má ætla að útgáfa Not Given Lightly auki hlustendahóp Ný-Sjálenskrar tónlistar töluvert.

[mp3] The Go Find – Pink Frost (eftir The Chills)

[mp3] Sin Fang Bous – Nothings

———————–

Jaðarrokkararnir í Sonic Youth hafa kannski misst æskublómann útlitslega séð – enda verið í framvarðarsveit rokksins í nærri þrjátíu ár – en á tónlistinni þeirra heyrast síður en svo ellimerki. Ný breiðskífa, The Eternal, er væntanlega frá sveitinni í byrjun júní og eru SY nú gengin til liðs við Matador útgáfuna eftir nærri tvo áratugi hjá stórfyrirtækinu Geffen. Aðdáendur sem ekki geta beðið eftir skífunni nýju geta pantað plötuna fyrirfram og fengið streymi af henni frá 28. apríl, auk ýmiss aukaefnis eins og aukalög á mp3 og tónleikaplötu á vínyl.

Fyrsta laginu af The Eternal hefur verið sleppt á netið og kallast það “Sacred Trickster”. Lagið er stuttur og kraftmikill óður Kim Gordon til franska málarans Yves Klein og óhljóðatónlistarmannsins Noise Nomadssagt og sagt gefa góðan forsmekk af skífunni væntanlegu. Sonic Youth halda áfram á sömu braut og á síðustu plötu, Rather Ripped frá 2006, en eru jafnvel enn kraftmeiri nú – og ekki skemmir fyrir að fyrrum Pavement liðinn Mark Ibold hefur tekið við bassaleiknum í sveitinni…

[mp3] Sonic Youth – Sacred Trickster

———–

Síðastliðinn laugardag var í þriðja skiptið haldinn svokallaður Dagur plötubúða, eða Record Store Day, í Bandaríkjunum. Hugmyndin að deginum er sú að hvetja tónlistaraðdáendur til þess að standa upp frá tölvunum sínum og rölta við í næstu óháðu plötubúð – og til þess eru ýmsar uppákomur haldar og sérstakar útgáfur gefnar út á þessum degi. Fjöldi tónlistarmanna tók þátt og spilaði eða áritaði plötur í litlum plötuverslunum víðsvegar um Bandaríkin – en það sem er kannski meira spennandi fyrir okkur sem búum víðsfjarri eru allar þær útgáfur sem sérstaklega komu út í tilefni dagsins.

Fjöldinn allur af tónlistarmönnum gaf út 7″ vínyl smáskífur í tilefni dagsins og meðal þeirra var jaft að finna gamlar kanónur eins og Bob Dylan, Tom Waits, Bruce Springsteen, Elvis Costello og Leonard Cohen, jaðarhetjur á borð við Sonic Youth, Flaming Lips, Beck og Modest Mouse sem og yngri listamenn eins og Grizzly Bear, Metirc, Vetiver og Blitzen Trapper. Einnig komu út stærri útgáfur, t.d. áður óútgefnar tónleikaplötur frá Rivers Cuomo og Pavement og ýmislegt annað spennandi. Ein af útgáfum dagsins var 7″ þar sem Beck og Sonic Youth þöktu gömul lög úr sarpi hvors annars með ágætis árangri:

[mp3] Beck – Green Light (e. Sonic Youth, upprunalega á EVOL (1986))

[mp3] Sonic Youth – Pay No Mind (e. Beck, upprunalega á Mellow Gold (1994))

Þetta framtak hefur gengið vonum framar og að minnsta kosti vænkað hag óháðra plötubúða í einn dag á ári. Hvort Dagur plötubúðanna sé nóg til þess að halda lífi í þeim áfram er svo hins vegar óljóst, enda rekstrarumhverfi þeirra sérstaklega slæmt nú um mundir – en við skulum vona það.

nokkrar færslur sem ég skrifaði á Rjómann í vikunni…

———-

Það hefur ekki mikið heyrst frá skotunum í Belle & Sebastian undanfarin ár en Stuart Murdoch, forsprakki sveitarinnar, hefur síður en svo setið auðum höndum. Hann hefur sett á fót nýtt hliðar prójekt sem kallast God Help The Girl og samnefnd plata kemur út í júní hjá Matador. Á plötunni fær Stuart ýmsa söngvara til liðs við sig, m.a. Neil Hannon úr Divine Comedy og Asya úr Smoosh, en stærsta rullu leikur áður óþekkta söngkonan Catherine Ireton sem Stuart fann eftir að hafa auglýst eftir söngkonum á netinu. Um undirleikin sjá meðlimir úr Belle & Sebastian og 45 manna hljómsveit undir stjórn Rick Wentworth.

Stuart segir sjálfur að platan dragi dám af eldra efni B&S, söngleikjatónlist, stúlknasveitum 7. áratugarins, indí-tónlist 9. áratugarins en fyrst og fremst sígildri popptónlist. Það segir sig sjálft að útkoman hlýtur að verða ansi forvitnileg en forsmekkinn má heyra á fyrstu smáskífunni, “Come Monday Night”.

[mp3] God Help The Girl – Come Monday Night

Þeir sem vilja fræðast meira um verkefnið er bent á ansi fínt myndband um gerð plötunnar:

—————

Á tímum netvæðingar heyrist mikið í nöldurbubbum sem kvarta yfir því auðvelda aðgengi að tónlist sem netið færir okkur og vissulega er það rétt að ólöglegt niðurhal kemur því miður óhjákvæmlega niður á buddum tónlistarmanna. Þrátt fyrir það er einnig urmull af ókeypis tónlist á síðum vefsins – tónlist sem hverjum sem er er frjálst að ná í og njóta með fullu leyfi tónlistarmannanna sem flytja. Ein þeirra vefsíða er www. daytrotter.com sem reglulega fær tónlistarmenn til þess að taka upp lög sérstaklega fyrir síðuna og leyfa netverjum að njóta án endurgjalds. Að jafnaði tekur hver sveit upp 3-5 lög í einu og má oft heyra ný og óútgefin lög jafnt sem þekjur og nýjar útsetningar af eldri lögum. Það er því nóg að grúska í fyrir tónlistaráhugamenn á www. daytrotter.com en meðal þeirra sem tekið upp hafa fyrir síðuna eru Vampire Weekend, Bon Iver, Low, Architecture in Helsinki, Death Cab for Cutie, Wire, Bonnie ‘Prince’ Billy og nú síðast gamli Pavement jálkurinn Stephen Malkmus. Tékkum á nokkrum upptökum úr Daytrotter safninu:

[mp3] of Montreal – Eagle Shaped Mirror (Bunny Ain’t No Kind of Rider)

[mp3] Fleet Foxes – White Winter Hymnal

[mp3] Mates of State – These Days (Nico)

—————

Jaðarútgáfan Merge Records á 20 ára afmæli í ár og heldur upp á tímamótin með útgáfu safnboxins SCORE! sem inniheldur heil ósköp af alskyns efni. Hluti boxins er platan SCORE! 20 Years of Merge Records: THE COVERS! sem kemur út í byrjun apríl en eins og nafnið gefur þá inniheldur hún þekjur ýmissa listamanna af lögum úr sarpi útgáfunnar. Þar er af nóg af taka enda hefur Merge gefið út margar af helstu sveitum undanfarna tveggja áratuga og meðal þeirra sem þaktir eru á plötunni eru Arcade Fire, Neutral Milk Hotel, Magnetic Fields og Lambchop. Fjöldi listamanna sér svo um að túlka lögin en þeir eiga það allir sameiginlegt að gefa ekki út hjá útgáfunni, má þar meðal annars finna The Shins, Broken Social Scene, Bright Eyes, Death Cab for Cutie, Okkervil River o.fl. o.fl.

[mp3] Apples In Stereo – King Of Carrot Flowers pt. 3 (Neutral Milk Hotel)

Diskomo er mætt á blip.fm og má heyra hvað ég blípa þar.

Nýr Rjómi var tekin í gagnið í nýjustu viku og allur hinn líflegasti. Hér eru nokkrar færslur frá mér þaðan…

———

Birmingham sveitin Seeland sendi nýlega frá sér sína fyrstu breiðskífu, Tomorrow Today, sem er uppfull af hljóðgervlaríku rafvænu indípoppi. Það eru engir nýgræðingar sem skipa Seeland en sveitarmeðlimir eru þeir Tim Felton og Billy Bainbridge sem áður voru í sveitunum Broadcast og Plone. Líkt og þær sveitir má segja að Seeland sé hluti af “retro-futurist” senunni en aðaleinkenni hennar voru notkun gamalla hljóðgervla og rafhljóða sem minntu á hljóðtilraunir BBC Radiophonic Workshop frá 7. áratugnum og hljóðrásir gamalla sci-fi kvikmynda. Seeland sækir þó áhrif víðar að en tónlist þeirra ætti t.d. að henta þeim vel sem hafa gaman af sveitum eins og Pram, Ms. John Soda og Sea and Cake.

[mp3] Seeland – Hang On Lucifer

———

Fyrir ekki alls löngu fannst L.A. búanum Justin Cage að ákveðinn samhljómur væri meðal jaðarsveita í heimarborg sinn og ákvað að gefa út safnplötu til að fanga þenna hljóm. Tónlistarfólkið sem hann hafði samband við virtust flestir hafa í hávegum plötuna RAM sem bítillinn fyrriverandi Paul McCartney gaf út árið 1971. Það þótti því upplagt að safnskífan yrði til heiðurs RAM og tók hver sveit að sér að túlka eitt lag af verkinu.

[mp3] Bodies of Water – Dear Boy

Nú í byrjun mars var platan RAM on L.A. svo gefin út stafrænt og má hala henni niður ókeypis af blogginu Aquarium Drunkard sem Cage heldur úti. Fjöldi sveita tók þátt í gerð plötunnar, margar hverjar lítt þekktar, en þar má einnig sjá kunnugleg nöfn – eins og eðal sveitirnar Radar Bros. og Bodies of Water. Platan gefur kjörið tækifæri til að kynna sér gróskumikla jaðarsenu Los Angeles um leið og eitt lofaðasta verk á sólóferli McCartneys er rifjað upp.

[mp3] Radar Bros. – Uncle Albert /Admiral Halsey

—————

Raftónlistarmaðurinn knái Chris Clark er mættur í rafheima með glænýja og ferska ep-plötu, Growls Garden. Clark hefur verið duglegur undanfarin ár að senda frá sér hressandi og framsýna raftónlist en nýja skífan þykir almennt það allra besta sem hann hefur gert. Ef maður hefur ekki enn kynnt sér Clark er því kjörið tækifæri að gera það nú.

[mp3] Clark – Growls Garden

Clark gefur út hjá Warp Records, mekka raftónlistarinnar, og er skífan með því áhugaverðasta sem útgáfan býður upp á þessa dagana. Útgáfan fagnar nú í ár 20 ára afmæli og hefur ýmislegt spennandi á prjónunum, m.a. ætlar Warp að gefa út safnplötu sem almenningur velur uppáhaldslög sín úr fórum útgáfunnar – kjósa má uppáhaldslög sín á síðunni www.warp20.net og taka þannig þátt í að búa til plötuna.

————-

Söngvasmiðurinn knái Bill Callahan sendir frá sér plötuna Sometimes I Wish We Were an Eagle í apríl á vegum hinnar fornfrægu Drag City útgáfu. Þetta er önnur platan sem Bill sendir frá sér undir eigin nafni en áður gaf hann út plötur undir nafninu Smog í gríð og erg.

[mp3] Bill Callahan – Eid Ma Clack Shaw

Stuttu áður en Bill Callahan lagði Smog nafninu átti hann leið um Ísland ásamt þáverandi unnustu sinni, Joanna Newsom, og taldi í nokkur lög á undan tónleikum hennar í Fríkirkjunni. Þá var hafði kappinn nýlega gefið út plötuna River Ain’t Too Much To Love sem m.a. inniheldur hið frábæra “Rock Bottom Riser” sem ansi skemmtilegt myndband var gert við:

————

Það má alltaf deila um gildi tökulaga/ábreiða/þekja/kráka (cover-song) en þó að megnið af þeim eigi það til að vera einhæfar endurtekningar á upprunalegum útgáfum þá er alltaf jafn gaman að heyra vel heppnaða og frumlegar útgáfu af þekktum – jafnt sem óþekktum – slögurum.

Hljómsveitin Beach House tók sig nýlega til og hljóðritaði útgáfu af Queen laginu “Play The Game” sem upprunalega kom út fyrir einum 30 árum. Lagið var ætlað á safnplötuna Dark Was The Night en varð þó útundan þegar til taks kom en fær að fljóta með sem aukalag fyrir þá sem kaupa skífuna á iTunes. Íslendingar eiga ekki kost á því og þess vegna er upplagt að leyfa lesendum að heyra útgáfuna hér:

[mp3] Beach House – Play The Game

Þó að þetta lag vanti á Dark Was The Night er þó óhætt að mæla með gripnum, enda inniheldur hann nýjar upptökur með Arcade Fire, Sufjan Stevens, Blonde Redhead, Yo La Tengo, Beirut o.fl. Svo er málefnið gott – en platan er seld til styrktar Red Hot samtökunum sem vinna að því hörðum höndum að vekja fólk til vitundar um AIDS sjúkdóminn.

Þeim sem vilja rifja upp upprunalegu útgáfu Queen af “Play The Game” er bent á myndbandið á YouTube.

———

Breska hljómsveitin Fanfarlo gaf út fyrstu breiðskífu sína, Resevoir, nú í febrúar og er hún hinn fínasti gripur. Fanfarlo spilar hresst og melódískt indí-rokk sem ætti að gleðja aðdáendur sveita á borð við Arcade Fire og Beirut. Sveitin er þó engin eftirhermusveit heldur stendur föstum fótum með prýðilegar lagasmíðar og vandaðan flutning. Til glöggvunar er ágætt að gæða sér á tveimur vel völdum molum af plötunni:

[mp3] Fanfarlo – Luna

[mp3] Fanfarlo – Fire Escape

Það sem ætti einnig að vekja athygli Íslendinga á skífunni er umslagið – en ljósmyndin á framhlið þess er eftir Lilju nokkra Birgisdóttur. Umslagið sýnir tvær stúlkur en önnur þeirra (sú grímuklædda) er systir Lilju, Sigurrós, sem nýtur þess heiðurs að heimsþekkt hljómsveit er nefnd í höfuðið á henni. Söngvari og gítarleikari téðar sveitar er einmitt bróðir systranna… þar hafið þið það.

————

Aðal afinn í hinni frábæru hljómsveit Grandaddy er kominn aftur á kreik. Nú eru þrjú ár síðan Jason Lytle leysti upp þá mætu sveit, einmitt um þær mundir sem síðasta skífa þeirra, Just Like The Fambly Cat, kom út. Nú í maí er svo væntanleg fyrsta sólóplata kappans sem hlotið hefur heitið Yours Truly, the Commuter og nýlega leyfði Lytle netverjum að heyra forsmekkinn af gripnum. “Brand New Sun” heitir lagið og gæti þess vegna hafa komið af hvaða Grandaddy skífu sem er – sem ætti jú að gleðja þá sem saknað hafa sveitarinnar.

[mp3] Jason Lytle – Brand New Sun

Á meðan við bíðum svo eftir plötunni sjálfri er ekki úr vegi að rifja upp eitt gamalt Grandaddy myndband:

———

Ein áhugaverðustu fyrirbrigði í tónlistarsögunni eru svokölluð “eins-smells-undur” (one-hit-wonders), sveitir sem spretta fram með einn smell en falla síðan í gleymskunnar dá – yfirleitt jafn skjótt og þær spruttu fram. Ein þessara sveita var bandaríska sveitin Human Beinz sem árið 1967 tók upp stórkostlega útgáfu af laginu “Nobody But Me” eftir soul-sveitina Isley Brothers. Í meðförum Human Beinz breyttist lagið úr soul-slagara í dansvænt garage rokk en lagið er ekki síst eftirminnilegt fyrir innganginn/niðurlagið þar sem orðið “no” er sungið yfir hundrað sinnum – enda var lagið eitt sinn valið neikvæðasta Top 40 lag allra tíma.

[mp3] The Human Beinz – Nobody But Me

Lagið komst hæst í 8. sæti Billboards listans í ársbyrjun 1968 en Human Beinz féllu smátt saman í gleymsku þrátt fyrir að þeir hafi sent frá sér tvær plötur í kjölfar smellsins. Helst áttu þeir bakland í Japan þar sem tvö önnur lög sveitarinnar vegnuðu vel en það dugði þó ekki til að halda sveitinni saman og hætti hún störfum árið 1969.

“Nobdoy But Me” hefur þó haldið vinsældum sínum og sprettur reglulega upp hér og þar. Lagið er reglulega valið á safnplötur með áhugaverðum smellum 7. áratugarins og heyrðist m.a. kvikmyndunum Kill Bill vol. 1 og The Departed. Lagið hefur einnig orðið öðrum innblástur, en undirritaður kynnist því reyndar í meðförum The Residents sem “sömpluðu” bút úr því á Meet The Residents (1974) og svo fyrir nokkrum árum tók franski plötusnúðurinn Pilooski sig til og endurhljóðblandaði verkið með fínum árangri.

[mp3] The Human Beinz – Nobody But Me (Pilooski Edit)

ahh… hef verið að hlusta mikið á Yo La Tengo undanfarna viku og rifja því hér upp tvö gömul myndbönd og eitt læv video.

Yo La Tengo – Sugarcube:

Yo La Tengo – From a Motel 6:

Yo La Tengo – Blue Line Swinger (live):

—————————————-

Annars eru meðlimir Yo La Tengo rétt í þessu að senda frá sér nýja plötu undir dulnefninu Condo Fucks en platan heitir Fuckbook – og vísar þar til Fakebook plötunnar sem YLT gerði 1990 (kannski líka til Facebook síðunnar – hvur veit?). Fuckb0ok kemur út 24. mars hjá Matador. Á plötunni renna krakkarnir sér í ofur-hráar þekjur af ýmsum rokkslögurum. Hérna heyrum við þau taka Small Faces lag…

[mp3] Condo Fucks – What’cha Gonna Do About It?

Ég skrapp til útlanda fyrir ca. mánuði síðan og sá þar bandarísku sveitina Parenthetical Girls (stelpur innan sviga) spila ásamt nokkrum fleiri hljómsveitum. Eftirtektaverðast við sveitina er líklega söngvarinn Zac Pennington sem yfirgaf sviðið í öðru hvoru lagi og gekk á milli áhorfenda syngjandi og stappandi. Að auki er röddin hans alveg á mörkunum að ver gjörsamlega óþolandi, en svona rétt sleppur fyrir horn. Annars mætti lýsa tónlist sveitarinnar sem ofurdramatísku og örvæntingafullu kammerpoppi.

Parenthetical Girls sú gaf út sína síðustu skífu, Entanglements, á Tomlab í haust og er A Song For Ellie Greenwich eitt af fjölmörgum fínum lögum plötunnar. Læt svo eitt lag af eldri plötu sveitarinnar, Safe As House, frá 2006 fylgja með.

[mp3] Parenthetical Girls – A Song For Ellie Greenwich
[mp3] Parenthetical Girls – The Weight She Fell Under

Um það bil sem Entanglements kom út tóku nokkrar vinasveitir Parenthetical Girls sig til og þöktu lög sveitarinnar. Veskú:

[mp3] Deerhoof w/Zac Pennington – Gut Symmetries
[mp3] No Kids – The Regrettable End
[mp3] The Dead Science – Young Eucharists

Úff það er greinilega stórhættulegt að fara í sumarfrí. Það er kominn desember og ég hef ekkert skrifað mánuðum saman.
Sufjan Stevens var annars að senda frá sér glænýja jólaplötu sem hefur hinn skemmtilega undirtitil Astral Inter Planet Space Captain Christmas Infinity Voyage. Skífuna sendi Sufjan vinum og vandamönnum en hún er ekki komin opinberlega út ennþá. Netið bjargar svo sem alltaf og má nálgast plötuna alla í zip á yousendit.

Sufjan Stevens – Songs For Christmas vol. 8 (Astral Inter Planet Space Captain Christmas Infinity Voyage)

Í byrjun ársins kom lagið Cape Cod Kwassa Kwassa út á frumburði Vampire Weekend þar sem þeir sungu ” But this feels so unnatural / Peter Gabriel too”. Nú hefur Peter Gabriel sjálfur tekið upp á því að syngja lagið og eru það Hot Chip sem spila undir. Útgáfan bætir kannski ekki miklu við lagið en það er gaman að heyra gamla karlinn syngja nafnið sitt; “And it feels so unnatural / to sing your own name”.

Hot Chip & Peter Gabriel – Cape Cod Kwassa Kwassa

———-

annars má jafnvel búast við árslista og álíka tilgerð hér eftir helgi…

-

…english version below…

Jæja, hann Bonnie ‘Prince’ Billy er víst að gefa út nýja plötu þessa dagana og er um að gera að kommenta aðeins á hana. Lie Down In The Light heitir gripurinn og hreyfir ekkert sérstaklega mikið við mér. Það var tímabil þar sem Will Oldham var óstöðvandi og gaf út hvert meistarastykkið á eftir öðru. Síðan hin frábæra Master and Everyone kom út árið 2003 hefur hins vegar hallað undan fæti hjá kallinum og fátt komið út sem hefur heillað mig. Eina platan sem ég hef fílað frá kallinum síðustu fimm ár er samstarfsplatan með Tortoise (sem að sjálfsögðu var stórlega vanmetin – fáir virtust ná snilldinni) en þar fyrir utan eru það bara stakt lag og lag hér og þar sem hefur gripið mig. Þrátt fyrir það þá tékkar maður alltaf á stöffinu hans og heldur í vonina að hann komist upp úr lægðinni og fari að búa til almennileg lög á ný.

Bonnie ‘Prince’ Billy – For Every Field There Is A Mole
Bonnie ‘Prince’ Billy – I’ll Be Glad

Sem sagt bara svona lala… Annars þá gaf Oldham út stuttskífu í fyrra með nokkrum þekjum, þar á meðal nokkuð fína útgáfu af lagi eftir R. Kelly (jah! svei mér þá).

Bonnie ‘Prince’ Billy – The World’s Greatest

———————–

Ah, Bonnie ‘Prince’ Billy is releasing a new album these days so I guess I must comment on it. Lie Down In The Light is the name and doesn’t really do much for me. There was a long period where Will Oldham was unstoppable and released an endless stream of masterpieces. Since the Master and Everyone was released in 2003 everything has been downhill and there hasn’t much great come from him. The only album I’ve liked in the past five years is the cover album he made with Tortoise two years ago (and of course most people hated it) and then there is just one and one song here and there that has caught my attention. Still I always check out his stuff and I still hope that he will soon come back to form and start making some great songs again.

Bonnie ‘Prince’ Billy – For Every Field There Is A Mole
Bonnie ‘Prince’ Billy – I’ll Be Glad

So, nothing special… Oldham did releases an ep last year with some covers, one of them was a rather nice version of a song by R. Kelly (who would have thought?!!)

Bonnie ‘Prince’ Billy – The World’s Greatest

…english version below…

Ég hef verið að velta nýrri plötu Scarlett Johansson töluvert fyrir mér í dag. Platan heitir Anywhere I Lay My Head og þar flytur Hollywoodstjarnan tíu vel valin lög úr smiðju Tom Waits – já, og að auki eitt frumsamið! Aðalástæðan fyrir því að ég fór að hlusta á plötuna er nú sú að ég hef lengi verið veikur fyrir Waits og hans lögum og þótti mér því áhugavert hvernig Scarlett myndi fara með lögin. Í mínum huga er persóna Waits og ekki síst röddin hans óaðskiljanlegur hluti af lögunum hans og þess vegna hefur mér hingað til þótt flestar þekjur af lögum hans bæði slakar og tilgangslausar. Eftir nokkrar hlustanir finnst mér þó Anywhere I Lay My Head takast nokkuð vel; Scarlett er ekkert að reyna að herma eftir eða stæla Waits (sem hún gæti nú líklega ekki) heldur er þetta einhvern veginn allt öðruvísi.

Að þessu sögðu má nú samt alveg taka fram að hér er ekki um neitt meistarastykki að ræða en af þekjuplötu að vera er hún nokkuð vel heppnuð. Mér finnst nú samt útgáfur Waits mun betri – en hey! kannski fjölgar í aðdáendahóp hans vegna plötunnar – skulum vona það. Ég slengi hér fram tveim lögum af plötunni og set upprunalegu útgáfur Waits með til samanburðar.

Scarlett Johansson – Town With No Cheer
Scarlett Johansson – Who Are You

Tom Waits – Town With No Cheer (af Swordfishtrombones, 1983)
Tom Waits – Who Are You (af Bone Machine, 1992)

———————-

I have been wondering about the new Scarlett Johansson album a lot today. The album is called Anywhere I Lay My Head and on it the Hollywood starlet performs ten carefully chosen songs by Tom Waits – oh yes, and then there is one original song by herself! The main reason I started listening to the album is that I have been a Waits fan for a long time and thought it would be rather interesting to hear what Scarlett would do with his songs. In my mind his persona and of course his voice has always been inseparable from his songs and that’s the reason I have always thought that most covers of his songs have been rather weak and pointless. After listening to Anywhere I Lay My Head a couple of times I think Scarlett pulled it off; she’s not trying to imitate Waits (something which she probably could never do) and the songs are somehow completely different.

However I have to say that this isn’t some masterpiece but considering that it’s a covers album it’s quite good. I still like Waits originals much better – but maybe he will gain some new fans because of the album – let’s at least hope so. Here are two songs from the album and I’m throwing in the original versions for comparison.

Scarlett Johansson – Town With No Cheer
Scarlett Johansson – Who Are You

Tom Waits – Town With No Cheer (from Swordfishtrombones, 1983)
Tom Waits – Who Are You (from Bone Machine, 1992)

english version below…

Hin bráðskemmtilega hljómsveit of Montreal hefur verið ansi dugleg að þekja hin ýmsu lög. Heimasíðan You Ain’t No Picasso safnaði fyrir nokkru saman ótrúlegum fjölda þekja í flutningi of Montreal og má sjá og heyra það hér. Þar má heyra sveitina takast á við lög eftir Prince, Bítlana, Bowie, Velvet Underground, Sugarhill Gang, Gnars Barkley, Blondie, Led Zeppelin, Yoko Ono, The Cure og fleiri og fleiri. Sem sagt alveg heill hellingur af allra handa dóti. Ég linka hér yfir á nokkrar skemmtilegar þekjur:

of Montreal – Jimmy (M.I.A.)
of Montreal – Where Eagles Dare (Misfits)
of Montreal – She’s My Best Friend (Velvet Underground)
of Montreal – Colour Me In (Broadcast)
of Montreal – Know Your Onion (The Shins)

Aðdáendasíðan The Booty Patrole býður einnig upp á ýmislegt áhugavert niðurhal með of Montreal. Til dæmis ýmsar demóupptökur með sveitinni, tónleikaútgáfur af óútgefnum lögum og svo heiðursplötuna Aluminum Plums þar sem ýmsir óþekktir listamenn þekja lög sveitarinnar misvel. Þetta má alltsaman nálgast hér. Þeir bjóða einnig upp á nokkrar þekjur með of Montreal, t.d. upptöku af þeim spila Starman eftir David Bowie órafmagnað en ég sá þá einmitt spila það lag þannig í verslun Máls og menningar síðastliðið haust.

of Montreal – Starman (David Bowie)

——————–

The great of Montreal have been quite efficient in covering various songs. The web page You Ain’t No Picasso collected a while ago a bunch of covers by of Montreal and you can hear and see it here. There you can hear them tackle songs by Prince, The Beatles, Bowie, Velvet Underground, Sugarhill Gang, Gnars Barkley, Blondie, Led Zeppelin, Yoko Ono, The Cure and more. So plenty of all kinds of stuff. I’m going to give you links to some good covers:

of Montreal – Jimmy (M.I.A.)
of Montreal – Where Eagles Dare (Misfits)
of Montreal – She’s My Best Friend (Velvet Underground)
of Montreal – Colour Me In (Broadcast)
of Montreal – Know Your Onion (The Shins)

The fan page The Booty Patrole offers also several interesting downloads with of Montreal. For example a few demo tapes with the band, live versions of unreleased songs and then the tribute album Aluminum Plums where a bunch of unknown artists cover of Montreal with mixed results. You can get this all here. They also offer a few covers by of Montreal, e.g. a recording of them playing Starman by David Bowie unplugged but I saw them play that in a bookstore in Reykjavik last fall.

of Montreal – Starman (David Bowie)

… english version below …

Ég hef alltaf verið veikur fyrir skrýtnum coverlögum eða þekjum eins og ég hef ákveðið að nýyrða hugtakið. Mér hefur eiginlega fundist þeim mun skemmtilegra ef þekjan er bjánaleg – og því bjánalegri því betra. Margar bjánalegar þekjur eru gerðar þannig viljandi en oft er skemmtilegra ef um óviljaverk er að ræða. Þannig á ég ansi skemmtilegan disk, Celebrities Butcher Songs of the Beatles, þar sem ýmsar stjörnur (t.d. Joe Peschi, Terry Savalas og Bing Crosby) flytja Bítlalög afar illa en á einstaklega einlægan hátt. Einnig eru útgáfur Leonard Nimoy af ýmsum smellum, t.d. Proud Mary, I Walk The Line og Ruby, Don’t Take Your Love to Town, alveg óheyrilega skemmtilega slæmar en ég ætla nú ekki pína neinn með því að sinni.

Viljandi bjánalegar þekjur geta heppnast misjafnlega enda er grínlistin ekki öllum lagin. Ein þeirra sveita sem hefur gert út á paródíur er Dread Zeppelin sem þekur Led Zeppelin lög með feitlagna Elvis eftirhermu sem forsöngvara. Ég hef nú ekki lagt mig eftir plötum sveitarinnar en eitt laga þeirra finnst mér alltaf jafnskemmtilegt. Það er samsuða úr lögunum Heartbreak Hotel og Heartbreaker og heppnast líka svona vel – svo er myndbandið algjör snilld:

Bítlarnir hafa ætíð verið vinsælt viðfangsefni í þessum fræðum en kvikmyndin The Rutles eftir Monty Pythonin Eric Idle er ágætis brandari á kostnað Bítlanna. Myndin kom úr árið 1978 var nokkurs konar fyrirmynd seinni tíma tónlistarmockumentary mynda eins og Spinal Tap ofl. Lögin í The Rutles eru illar samdar eftirhermur af Bítlalögum og mörg hver pínlega vond og skemmtileg:

———————-

I have always had a soft spot for weird cover versions. I like them silly and the sillier the cover is the better. Many silly and stupid covers are made with a purpose but it’s much more fun if they are unintentionally silly. I have a CD called Celebrities Butcher Songs of the Beatles where various stars (e.g. Joe Peschi, Terry Savalas and Bing Crosby) sing songs by The Beatles horribly but in a sincere way. Leonard Nimoy did cover versions of some hits, e.g. Proud Mary, I Walk The Line and Ruby, Don’t Take Your Love to Town, and they are so awfully bad and amusing but I’m not going to torture anybody today.

Deliberately silly covers can be a hit and miss since comedy isn’t in everybody’s blood. One band that has been doing parodies is Dread Zeppelin who covers Led Zeppelin songs and on vocals is a chubby Elvis imitator. I haven’t heard any of their albums but there is one song that I have always enjoyed. It’s a mix of Heartbreak Hotel and Heartbreaker and they pull it off – and then the video is brilliant:

The Beatles have always been a popular subject to poke fun at and the film The Rutles by Eric Idle from Monty Python is a fine joke at their expense. The film is from 1978 and prototype for later music mockumentaries like Spinal Tap. The songs in The Rutles film are very bad imitations of Beatles songs and some are painfully bad and entertaining: